به قلم: مهدی زارعی چمه – روزنامهنگار
تورم افسارگسیخته و گرانیهای کمرشکن، سفره مردم را کوچکتر از همیشه کرده است. وعدههای مکرر مسئولان برای مهار بحران اقتصادی، تنها بر کاغذ باقی مانده و در عمل هیچ تغییر ملموسی در زندگی مردم دیده نمیشود. سیاستهای متناقض و بیبرنامه، نهتنها مشکلات را حل نکرده بلکه بر پیچیدگی آنها افزوده است.
ابعاد بحران
– کاهش ارزش پول ملی: قدرت خرید مردم به شدت سقوط کرده و حتی کالاهای اساسی برای بسیاری دستنیافتنی شده است.
– رشد مشاغل غیرمولد: به جای حمایت از تولید، بازار دلالی و واسطهگری رونق گرفته و اقتصاد را بیمارتر کرده است.
– افزایش آسیبهای اجتماعی: فشار معیشتی، بزهکاری، ناامیدی و فروپاشی اعتماد اجتماعی را به دنبال داشته است.
– تبعیض و رانتخواری: در حالی که اقشار ضعیف برای نان و گوشت در صف هستند، برخی مسئولان و وابستگانشان با امتیازات ویژه در رفاه زندگی میکنند.
نقد مدیریت
این وضعیت بیش از آنکه ناشی از تحریم یا شرایط بیرونی باشد، محصول ضعف مدیریت داخلی و بیتوجهی به عدالت اجتماعی است. نهادهای پرهزینه بدون کارایی، بودجه کشور را میبلعند، در حالی که حقوق بازنشستگان، کارگران و معلمان همچنان بیتناسب با تورم باقی مانده است.
پیامدهای اجتماعی
– خانوادهها زیر بار هزینههای اجاره، خوراک و درمان به جان هم افتادهاند.
– شکاف طبقاتی عمیقتر شده و اعتماد عمومی به تصمیمگیران به شدت آسیب دیده است.
– جوانان با بیکاری و بیامیدی دستوپنجه نرم میکنند و مهاجرت به یک آرزو تبدیل شده است.
راهکارهای فوری
– افزایش حقوق متناسب با تورم واقعی، نه درصدهای نمایشی.
– نظارت جدی بر بازار و برخورد با رانتخواران و محتکران.
– اصلاح ساختار بودجه و حذف نهادهای غیرکارآمد.
– شفافیت در تصمیمگیریها برای بازگرداندن اعتماد عمومی.
زارعی درپایان گفت جمعبندی میکنم
مردم ایران تاب سختیهای اقتصادی را آوردهاند، اما تبعیض و رانتخواری را هرگز نمیپذیرند. بحران امروز بیش از هر چیز نیازمند اقدام عملی، شجاعت در اصلاحات و بازگشت به عدالت اجتماعی است. اگر این مسیر طی نشود، جامعه با شکافهای عمیقتر و بحرانهای جدیتر روبهرو خواهد شد.
